ضعف اسلام گراها

افراد والا مقام این امت...

عبدالرحمن الکواکبی

ترجمه: محمود

ضعف عمده دربیشتر اسلام, گراها, و به ویژه بزرگان دین در این است که خود را معمولا کوچک می بینند و ازهر عمل و اقدامی کوتاهی میکنند، به جای امیدوار بودن ناامیدی درپیش میگیرند و از بدترین پیامدهای این حس ضعف بینی این است که به خارج و خارجی ها به دید پیشرفت و کامل بودن می نگرند. این طور میشود که پا در جای تقلید خارجی ها میگذارند و دنباله رو تفکر و عقاید آنها میشوند، چون به نظر خودشان تمدن و پیشرفت و زیبایی در همین چیزهاست.

عده ای فریب خورده و دست از دین و افتخار به دین خود برداشته اند. خیلی هارا دیده ام که از نماز دربین جماعت خجالت می کشند و در خلوت نماز میخوانند. گروهی دیگر در بین عرف جامعه (اگرچه هم که غلط باشد) از عمامه و لباس خود خجالت می کشند و ازپوشیدن آن ابا دارند. به گونه ای خود را نشان میدهند که انگار ناقص خلق شده اند و جایی در این دنیا ندارند. نمی خواهند که مردم این فکررا درموردشان بکنند که آنها دارای تعصب دینی هستند.

این افراد سست بنیادی که وجود دارند باید این عادتی که یک عمر به آن خوی گرفته اند را شکست، آنها به مانند جسم بیماری هستند که با مرض و بیماری الفت گرفته و سلامت و عافیت را دوست ندارد. آنها همان هایی هستند که از بچگی یاد گرفتند که معنای احترام این است که باید دست و پای بزرگتر از خودرا بوسید و مثل میخ در زیر چکش پایداری از خود نشان داد، یاد گرفته اند که از هرکس و از هرچیزی اطاعت و فرمان برداری کنند، حتی اگر به سوی پرتگاه و هلاکت کشیده شوند.

این ها همان هایی هستند که عادت کرده اند رشد و پیشرفتی نداشته باشند، اگر همه بلند هستند اینان کوتاهند و به اندک چیزی قانع، انگار که به مردن تمایل زیادی دارند.

( مقاله ی اهل الطبقة العلیا، از عبدالرحمن الکواکبی حلبی